افق تازه پزشک یزدی در مسیر فعالیت های قرآنی

به گزارش ایکنا به نقل از روابط عمومی معاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی یزد ، محمدعلی زارعیان ، فعال قرآنی و استادیار طب ایرانی دانشکده طب ایرانی اردکان با اشاره به نحوه ورود به فعالیت های قرآنی گفت: نخستین تجربه های جدی من در ارتباط با قرآن کریم، در شهرستان تفت و با حضور در جلسات هفتگی قرائت و تفسیر قرآن با تدریس استاد دهقان رقم خورد.   وی ادامه داد: این جلسات نقش مهمی در شکل گیری علاقه و انس من با کلام وحی داشت.

به گزارش ایکنا به نقل از روابط عمومی معاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی یزد، محمدعلی زارعیان، فعال قرآنی و استادیار طب ایرانی دانشکده طب ایرانی اردکان با اشاره به نحوه ورود به فعالیت های قرآنی گفت: نخستین تجربه های جدی من در ارتباط با قرآن کریم، در شهرستان تفت و با حضور در جلسات هفتگی قرائت و تفسیر قرآن با تدریس استاد دهقان رقم خورد. وی ادامه داد: این جلسات نقش مهمی در شکل گیری علاقه و انس من با کلام وحی داشت. در این مسیر، همواره قدردان سه نفر هستم؛ مادرم که مشوق همیشگی من بودند، برادرم که تا دوران نوجوانی همراه و پشتیبانم بود و استاد دهقان که بذر قرائت و فهم قرآن را در وجودم کاشتند. زارعیان افزود: این علاقه در دوران تحصیل نیز ادامه یافت و با ورود به رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، افق تازه ای در مسیر فعالیت های قرآنی گشوده شد. آشنایی با مدرسه دانشجویی قرآن و عترت دانشگاه، زمینه ورود به عرصه تدبر در قرآن کریم در سال 1386 را فراهم کرد؛ مسیری که از آن زمان تاکنون با مطالعه متمرکز، تعمیق مفاهیم قرآنی و تدریس تدبر در قرآن ادامه یافته است. وی ادامه داد: در این مرحله از مسیر قرآنی نیز سه نفر همراه بنده بودند؛ امین خوشاوی، دوستی که باعث شد به نخستین کلاس تدبر در قرآن دعوت شوم. استاد هانی چیت چیان که با بیان شیوا و دلنشین خود، علاقه بنده را به این حوزه عمیق تر کردند و استاد احمدرضا اخوت که با الگوی عملی و سبک زندگی قرآنی، تأثیری ماندگار بر نگاه و رفتار ما داشتند. این استاد دانشگاه که هم اکنون با مدرسه دانشجویی قرآن و عترت(ع) یزد همکاری دارد و در کنار آموختن، به آموزش و ترویج فرهنگ تدبر در قرآن کریم می پردازد گفت: بنده خانواده و فرد قرآنی را پیش از هر چیز «سفیر قرآن» می دانم؛ سفیری از جنس همان تعبیر سوره عبس «بأَیْدی سَفَرَةٍ کِرَامٍ بَرَرَةٍ»؛ یعنی حاملان پیام خدا با کرامت، بزرگوار و نیکوکارند. معلم قرآن نیز در نگاه من آینهٔ تجلی «رَبُّکَ الْأَکْرَمُ» است یعنی واسطهٔ تعلیم و تذکر.

ویژگی های خانواده «موفق قرآنی»

وی با اشاره به ویژگی های فرد یا خانواده «موفق قرآنی» بیان کرد: خانواده قرآنی خانواده ای است که قرآن در آن «تذکره» باشد؛ یعنی یادآور، تحول آفرین و جهت دهنده. چنین خانواده ای از جنس «کرام برره» است: با کرامت، نیکوکار، اهل احترام و دور از تحقیر و بداخلاقی. زارعیان افزود: ویژگی مهم دیگر این است که از «استغنا» دور است یعنی در مسیر رشد توقف ندارد و همیشه خود را نیازمند حرکت و هدایت در مسیر رشد می داند. درس سوره عبس هم این است که نباید سعی و خشیت را کنار گذاشت و نباید صاحبان سعی و خشیت را رها کرد. خانواده قرآنی خانه اش را شبیه «صُحُفٍ مُکَرَّمَةٍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ» می کند؛ محیط کرامت، پاکی، احترام و رشد. اهل «اقْرَأْ باسْمِ رَبّکَ» است؛ یعنی علم و آموزش را به توحید و فروتنی گره می زند، نه به فخرفروشی. و مراقب «طغیان» است؛ اگر به مال، موقعیت یا دانش رسید، خود را بی نیاز و برتر نمی بیند. زارعیان در پاسخ به این سوال که قرآن چه تغییری در شخصیت و اخلاق فردی شما ایجاد کرد گفت: بزرگ ترین تغییر، تلاش برای زدودن هر گونه «استغنا» و زنده نگه داشتن حس نیاز دائمی به «رجوع» به وحی بود. آدم وقتی از قرآن دور می افتد، ممکن است خیال کند موفقیتش از خودش است و دچار طغیان شود؛ اما قرآن یاد می دهد «إِنَّ إِلَی رَبّکَ الرُّجْعَی». یعنی من اصل نیستم؛ بازگشت و اتکا به خداست. وی ادامه داد: تغییر دوم، پرهیز از عبوس شدن و پشت کردن به جویندگان حقیقت بود. درس سوره عبس این است که کسی که با تلاش و خشیت می آید، نباید کنار گذاشته شود. این آیه به من یادآوری می کند که دائماً باید از قضاوت گری به همراهی، از تحقیر به کرامت و از خودمحوری به خدمت پناه ببرم. همچنین فهمیدم معلم قرآن اگر آینهٔ «ربّ اکرم» باشد، فروتنی اش بیشتر می شود، نه ادعایش. و آموختم اهل «عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ» باشم؛ یعنی یادگیری مادام العمر، و اهل «وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ»؛ یعنی قرب از مسیر سجده، خدمت و فروتنی. این استاد دانشگاه در پاسخ به سوالی در خصوص اینکه خانواده یا فرد قرآنی چگونه بدون انزواطلبی با جامعه مادی ارتباط مؤثر برقرار می کند بیان کرد: سفیر قرآن در جامعه حاضر است، اما هضم جامعه نمی شود. قرآن نه می گوید با اهل دنیا قطع رابطه کنید، نه می گوید فقط به آنان بپردازید. معیار دعوت را تزکیه و ذکر قرار می دهد. بنابراین خانواده قرآنی در اقتصاد، مدرسه، محله و فضای مجازی حاضر می شود، اما مبنای رفتار و گفتارش «کرام برره» بودن است. با خدمت، امانت، خوش اخلاقی و حل مشکلات مردم، قرآن را به جامعه می برد؛ نه با سلطه گری و تحمیل. دعوتش از جنس «فَمَنْ شَاءَ ذَکَرَهُ» است: یادآوری می کند، ولی اجبار نمی کند چون می داند که سیطره ندارد «لست علیهم بمسیطر». و اگر جامعه فشار آورد، هویت قرآنی را کنار نمی گذارد؛ چون همیشه در ذهن خود تکرار می کند که «کَلَّا لَا تُطِعْهُ».

چالش هایی در مسیر ترویج فرهنگ قرآنی

وی با اشاره به سخت ترین چالش در مسیر ترویج فرهنگ قرآنی و نحوه برخورد با آن اظهار کرد: سخت ترین چالش، «مستغنی محوری» است؛ یعنی جامعه ای که معیارش ثروت، موقعیت و نمایش باشد. پاسخ قرآنی این چالش، بازگشت به درس عبس است: جویندگان حقیقت را بر اهل نمایش مقدم داشتن. چالش دوم، سطحی نگری دینی است؛ اینکه قرآن به تشریفات و آمار تبدیل شود. برخورد من این بوده که بر «تذکره» و «تزکیه» تأکید کنم، نه ظاهر. چالش سوم، برچسب انزواطلبی یا افراطی گری است. بهترین پاسخ به این برچسب، حضور کریمانه، خدمت اجتماعی و پرهیز از زبان تحقیرآمیز است؛ همان «کرام برره». چالش چهارم، طغیان علمی و فرهنگی است؛ کسانی که خود را بی نیاز از وحی می دانند. اینجا باید با استدلال محترمانه و یادآوری «أَلَمْ یَعْلَمْ بأَنَّ اللَّهَ یَرَیٰ» مواجه شد، نه با پرخاش. و در برابر کسانی که مانع بندگی می شوند، پاسخ قرآن «لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ» است: استقامت در بندگی و نزدیک تر شدن به خدا. این فعال قرآنی استان یزد با اشاره به بهترین راه جذب نسل جوان به قرآن در دنیای امروز گفت: باید جوان را با صداقت، حفظ کرامت، یکی کردن ادعا و عمل، احترام، زیبایی و عمق جذب کرد؛ نه با ابتذال و سطحی سازی. نکته مهم این است که جوان را فقط «مخاطب» نبینیم؛ او را «سفیر حقیقت» ببینیم. اگر مبنای ما در ارتباط با جوان احترام به «سعی» و «خشیت» باشد و کریمانه و با اتکای به استدلال های عمیق قرآنی پیش برویم بعید است که جویندگان حق جذب زیبایی های کلام الهی نشوند. و شاید مهمترین چیز این باشد که پیام قرآنی باید به نیازهای واقعی جوان گره بخورد؛ هویت، هدف زندگی، اخلاق، سلامت روان، عدالت و امید. تا وقتی که نیاز در انسان زنده نشود رجوع به رافع نیاز شکل نمی گیرد. زارعیان در پاسخ به سوالی در خصوص اینکه بزرگ ترین تغییر نگرشی که در فعالیت های شما باعث موفقیت شد، چه بود افزود: عبارت «کلا لما یقض ما أمره» و عبارت «ألم یعلم بأن الله یری» در موقعیت های مختلف بار معنایی مختلفی برای من دارند، یک جا به من امید می دهند، یک جا به من هشدار می دهند و هر جایی مسیر را برای بنده روشن می کنند. باور به این که مسیر رشد به پایان نمی رسد و مسیری است بی انتها و خدا در تمام این مسیر شاهد و ناظر انسان است نگاه انسان به مسیر را تغییر می دهد. وی با اشاره به برقراری تعادل در بین «دقت علمی قرآن» و «جذابیت و ساده سازی برای عموم» گفت: تعادل در دو اصل است: دقت از «عَلَّمَ بالْقَلَمِ» و جذابیت از «رَبُّکَ الْأَکْرَمُ». هیچ ساده سازی نباید به تحریف، قطع شدن از سیاق یا ادعای بی دلیل منجر شود. در همان حال، زبان باید کریمانه، قابل فهم و امیدبخش باشد. راهکار عملی محتوای لایه ای است؛ بیان ساده در سطح عمومی، و ارجاع دقیق برای اهل تخصص. باید بین «ساده سازی» و «سطحی سازی» تفکیک کرد. استفاده از مثال و تمثیل خوب است، اما باید محدودیت های آن هم تصریح شود. محتوا باید بازبینی علمی شود و از شعارهای هیجانی و ادعاهای قطعی بی سند پرهیز کند. هدف، «تذکر» است، نه پرکردن ذهن با انبوه اطلاعات.هدف رفع نیازها با استفاده از قرآن است «من اعطاه الله القرآن فهو غنی و ألا ما به غنی». زارعیان خطاب به افرادی که می خواهند در حوزه قرآنی فعالیت کنند گفت: سفیر قرآن باشید، هر کسی که تشنه حقیقت و تلاشگر در مسیر فهم حقیقت یافتید رها نکنید حتی اگر نقصی ظاهری دارد. و در نهایت معلمی را آینهٔ «ربّ اکرم» بدانید. وی مسیر پر فراز و نشیب انس با قرآن را مسیری سرشار از هدایت و لطف الهی می داند و در پایان با اشاره به آیه شریفه «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدَانَا لِهَذَا وَمَا کُنَّا لِنَهْتَدیَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ» بیان کرد: سپاس خدایی را که ما را به این راه هدایت کرد و اگر هدایت الهی نبود، هرگز راه نمی یافتیم. انتهای پیام

نظرات

captcha